بی انصافی رسم تمام خوب رویان است زیبا و دل شکستن قابوس تمام مهرورزان وجودم اتش گرفته است زیبا از این همه ندیدن تو.از چشم بستن ب روی این همه خواستن من کاش رسم زمانه چیزی ب غیر از جدایی بود. تو امدی با دشنه ای از جنس لبخند تا بتارانی تمام شادی های کوچک را از دنیای محزون من نمیداتم میان این همه آبی انتها تو چرا آسمان خاکستری مرا برای پرواز بر گزیدی.خسته ام زیبا ببین چ قدر فرصت عشق ورزیدن کوتاه است.دنیا منتظر پیدا شدن ما نمی ماند زمان می گذرد و ما در هیاهو اش گم میشویم.صدای خواسته هامان ب گوش آسمان نمیرسد اخ زیبا.چرا نمی دانی یا شاید میدانی و خودت را ب جاده های ندانستن میزنی.مگر میشود این همه پر پر زدنم را نبینی مگر میشود این همه دور بماند آواز دل تنگی ام از کوی تو پس بگو زیبا بگو ب کدام جرم مرا این گونه ب مجازات میکشی چرا مرا ب یاد نمی آوری چرا سالهلست منتظرم گذاشته ای ببین زمان در لحظه ی رفتنت ساکن مانده ببین شب فرارسیده و خیال رفتن ندارد ببین صبح دم ب صدای قدم هاین نیاز دارد تا طلوع کند زیبا پس بیا بیا زیبا قبل از آنکه دیگر خورشیدی نباشد ک انتظار بر آمدنش را داشته باشیم

میان قصه های کودکی نمی خواهم شنگول باشم دست هایت را آردی نکن من دیرزمانی است منتظر مادرم نیستم مادرم را شبی باد از ما ربود.در شامگاهی ک دردناک است خاطره اش شلی ک مثل هیچ روز خدا تبود.شبی ک باد میامد وزیبا نبود

یک شب ک در آغوشت بخوابم همه ی خواسته ام از دنیا تمام میشودوآن وقت می توانم بی هراس راهی دوزخ شوم بهشت و جهنم با تو یکی است هر جا ک عطر تو باشد زیباست نیازم ب بوسیدنت.بغض پنهان مانده در صدایم است و حسرت نوازشت خالی است ب روی گونه ام دست بکش هرروز برجسته تر میشود

فردا روزی است ک بی تو آغاز میشود چون شعری ک بی وزن است شل و وارفته است دقایق فردایم اگر خیال داری ترکم کنی روزی برو ک هوا صاف باشد راضی نشو قشنگی باران فدایی حزن نبودنت باشد تو گوش شنیدن نداری دل خواستن دست لمس کردن آخر چرا فکر میکنم درمانی برای من زیبا

وقتی شکوفه لبخندت میروید ،بهارا جشن میگیریم اگر نخندی هیچ سالی تحویل نمیشود ساعت های طولانی نبودنت روی زشت زندگی است یک شکوفه تقدیمم کن تا من زمانی ک نیستی ،عطر باغ های بهشت را از خاطره هایت استشمام کنم هیچ خانه ای زیبا نیست اگر دیوارهایس سرود عاشقانه ی من برای نگاهت را از بر نباشند زیبا

برایت خطر میکنم و میدانم ک نمیدانی کجای تنم لانه کرده ای ک لحظه هایم هم رنگ چشمانت میشود هر بامداد نور می تابانی ب من رنگ میگیرم از تنت همبستر هرشب منی در رختخوابی از خیال و افسوس زیبا میگویند ستاره هامان جفت نیست باشد بیا قدم هامان را جفت کنیم

هم ترانه ی من تورا میشناسم مثل رویایی ک هرشب میبینم مثل گلدانی ک هرروز اب میدهم مثل خیابانی ک هرروز از آن میگذرم اما محالی برای من محالی ک من هرروز ارزویش میکنم

تو را دوست دارم نه از ان جهت ک زیبایی.از آن جهت ک هستی.

ممنون ک ب وبلاگ من سر میزنید و خوشحالم می کنید.لازم ب ذکر است تمام مطالبی ک در این وبلاگ نگاشته میشود .دل نوشته های این حقیر است ک امیدوارم با نظرات زیباتان هرروزبهتر شود .با سپاس از حضور سبزتان.